این قدر خاطره داریم،که گویی قد یک قرن

گلو می سوزه از عشقت،عشقی که مثل زهره

ولی بی عشق تو هر دم،خنده با لب های من قهره

درسته با منی اما،به این بودن نیازارم

تو که حتی با چشماتم،نمی گی آه " دوست دارم "

اگه گفتی دوست دارم،فقط بازی لب هات بود

وگر نه رنگ خودخواهی،نشسته توی چشمات بود

هرچی عشقه توی دنیا،من می خواستم مال ما شه

اما تو هیچ وقت نذاشتی،بینمون قصه نباشه

فکر می کردم با یه بوسه،با تو هم خونه می مونم

نمی دونستم نمیشه،آخه بی تو نمی تونم

گله میکنم من از تو، از تو که این همه بی رحمی

هزار بار مردم از عشقت،تو هیچ وقت نمی فهمی

چشمام همزاد اشک و خون،دلم همسایه آهه

زمونه گرگ و عشق تو،شبیه مکر روباه

شدم چوپان ساده لوح،کنار گله احساس

چه رسمی داره این گله،سر چنگال گرگ دعواست

تو اینقدر خواستنی هستی،که این گله نمی فهمه

اگه لبخند به لب داری،دلت از سنگ و بی رحم

ببخش خوبم اگه این عشق،حیله ی تو رو ،رو کرد

نفرین به دل ساده که به،چنگال تو خون کرد

هر چی عشقه توی دنیا،من میخواستم مال ما شه

اما تو هیچوقت نذاشتی،بینمون غصه نباشه

فکر میکردم با یه بوسه،با تو همخونه می مونم

نمی دونستم نمیشه، آخه بی تو نمیتونم

گله میکنم من از تو، از تو که این همه بی رحمی

هزار بار مردم از عشقت،تو که هچوقت نمی فهمی